۷
روایتی از دیدار نویسنده«پایی که جا ماند» با امام خامنه ای(مد ظله العالی)خبرگزاری فارس: رهبر انقلاب که وارد شدند، یک راست رفتند به طرف سید ناصر. او را قبلا ندیده بودند ولی شاید همان یکی دو قدمی که سید ناصر به سمت آقا برداشت آن هم لنگان با آن پای مصنوعی...
خبرگزاری فارس: روایتی از دیدار نویسنده«پایی که جا ماند» با رهبر معظم انقلاب
به گزارش گروه سیاسی خبرگزاری فارس به نقل از دفتر حفظ و نشر آثار حضرت آیتالله خامنهای، گزارشی از جلسه تقدیر و دیدار سیدناصرحسینی نویسنده کتاب «پایی که جا ماند» با رهبر معظم انقلاب به قلم مهدی قزلی به شرح زیر منتشر شد:
فکر میکردم مثلا قرار است چه اتفاقی داخل جلسه بیفتد؟ اینکه بگویند کتاب خوب بود؟ بگویند آفرین که خاطراتتان را نوشتید و یک گوشه تاریخ را روشن کردید؟
نه! اصل ماجرا چیز دیگری است. رهبر انقلاب درکنار هزاران مسأله خرد و کلان، پیش از برگزاری اجلاس غیر متعهدها در تهران، نوشتهای بر حاشیه یک کتاب دیگر از کتابهای دفاع مقدس نوشتند و بنابراین، بلافاصله بعد از برگزاری تعداد زیادی دیدار با رؤسای کشورهای مختلف شرکتکننده در اجلاس غیر متعهدها، در اولین فرصت، از سیدناصر حسینیپور دعوت شد تا از کتاب خاطرات اسارت او تجلیل شود؛ از کتاب او، خود او، خانوادهی او و همهی اینها با اقامهی نماز ظهر و عصر به امامت آقا همراه بود. اصل متن و حاشیه همین است و عاقل را یک اشاره بس است.
قبل از دیدار البته جلسهی دیگری برگزار شد با حضور خود سیدناصر حسینیپور و خانوادهی محترمشان. علیرضا مختارپور، دکتر مجتبی رحماندوست، سردار رحیم صفوی مشاور عالی نظامی رهبر انقلاب، حجتالاسلام رحیمیان نماینده ولیفقیه در بنیاد شهید و امور ایثارگران، حجتالاسلام ابوترابی فرد نماینده و نایب رئیس مجلس شورای اسلامی و محسن مؤمنی رئیس حوزه هنری.
جلسه در اتاقی ساده و سفید رنگ برگزار شد و حضرات دور هم روی 9 صندلی نشستند و هرکدام نکتهای گفتند و البته آقایان مختارپور و رحماندوست بیشترین نکات را درباره کتاب. مختارپور گفت این پنجاه و دومین کتابی است که آقا دربارهاش به صورت عمومی حرفی زدهاند و نوشتهای دارند و اگر قرآن و نهج البلاغه و ادعیه و بعضی کتب تاریخی و همچنین کتابهایی که از بابت نکتهای معرفی شدهاند را کنار بگذاریم، ایشان حدود 30 کتاب را توصیه کردهاند برای خواندن که همگی در باره جهاد مقدس ماست. نکات آقای رحماندوست هم جالب بود.
سید ناصر حسینیپور از 14 سالگی رفته جنگ و در 16 سالگی مجروح و اسیر شده و نزدیک به سه سال اسیر بوده. در این دوران پایش را آنجا گذاشته و عوضش 23 صفحه یادداشت خلاصه و رمزی از خاطرات اردوگاه با خودش آورده. ظاهراً معاملهی خوبی نیست ولی بعد از اینکه طی مدت بیش از 10 سال نوشتن خاطرات را از همان 23 صفحه و البته آنچه در حافظه مانده بود و آنچه دیگران یادآوری کردند، تمام کرد و کتاب «پایی که جا ماند» در بیش از 700 صفحه به جا ماند... نمیدانم، به عنوان یک مخاطب فکر میکنم شاید ارزشش را داشت!
((ادامه مطلب در لینک اصلی))
ادامه ...
