#دلنوشته

پایان باران و شاید آغاز هزار و سیصد و نود و تو
یکدستی‌ دستان دعایی که تــــو را یکصدا می خوانند مستم کرده...
بوی عطر ناب آمدنت در همین *سه‌شنبه ی خاکی باران خورده پیچیده..
و روح ها را، بوی خاک نمناک و هوای بارانی ِ جمکرانت جلا میدهد...
عشقت به دلــــــــــ ها افتاده...
و من...
میدانم در راهی
و نزدیک است آن روزی که خواهم دید می آیی...
ان شاءالله ...
#گل_نرگس

#دلنوشته
#ترنج

این روزها به شدت خسته ام از شکستن ها...از تردیدها...از...از خودم خسته ام...از حرفایی که از گفتنش همیشه ترسیده ام ...و می ترسم باز هم دیر شود و من دیگر هرگز فرصتی برای گفتن حرف های تازه ام نداشته باشم... می ترسم دوباره متولد شوم و این راه های اشتباه را تکرار کنم...

می ترسم دیگر در مسیر بودنم رقم نخوری... می ترسم مرا به خود واگذاری...* دلم می خواهد هر روز، هزار بار فریاد بزنم و درخت دلم را پیش رویت بگیرم و بگویم نگاه کن؛ شاخه هایش خشکیده و برگهایش ریخته... و انار سرخ دلم ترک برداشته و دانه های عاشقی اش سخت فرو ریخته... دلم کمی هوای روشن تو و بارانی ناب می خواهد... راستی درخت دلم را، با باران نگاهت سیر از آب می کنی...

*اَللّهُمَّ لا تَکِلْنی اِلی نَفْسی طَرْفَهَ عَینٍ اَبَداً؛
خدایا مرا به اندازه یک چشم به هم زدن، هرگز به خودم وانگذار...
#دلنوشته
#ترنج

خوب میدانم روزی تو، تمام معادلات ریاضی جهان را، بر هم خواهی زد ...
و ما به وسعت جغرافیای وجودِ آسمانی ات؛ رها خواهیم شد از این همه دردِ تنهایی...
و روزگاری خواهد رسید که در ادبیاتِ دلتنگی های ما؛ چشمان تو،
تاریخی ترین روزهای روشن را رقم خواهد زد...
گرچه در این روزگار بی تویی ها،
و در این دیار که لیلی بودن سخت دشوار است،
مدعیان جنون روی تو کم نیستند...
اما بدان این جبرِ روزهای تلخِ نبودنت، سخت ما را آزرده است...
و تا نیایی با هیچ فلسفه ای؛
این نفس های تنگ ما را، راه نجاتی به سوی هوای تازه ی آسمان ها نیست...
و ما ثانیه ای از نبودنت را، با هیچ هندسه ای نمی توانیم در ترازوی عشق قیاس کنیم...
و تو را هیچ قرینه ای نیست تا با آن در این تاریکی های فیزیکی دنیا، نور را ببینیم...
حتی اگر تمام علوم عالم، را هم خوانده باشیم و خود را مجنونت بدانیم...
باز هم تا تو نیایی و در حضورت، درس بینش و معرفت یک منتظر را پس ندهیم،آرام نخواهیم گرفت...
این روزها جامعه ی مدنی ما، در غیاب تو،
دنیایی از خویش ساخته که در آن سخت می توان در آزمون بندگی سربلند بیرون آمد...
بیا و در میانِ این همه ناحقی های دنیا، حقوقی را احیا کن که جز نام و یاد خــــــــــــدا در آن هیچ نباشد...
#دلنوشته
#گل_نرگس

نگارا؛ آنچه میان حالِ من و نگاهِ توست...
هیچوقت، ناگهانی نبوده و نیست...
اما اکنون که حسی برتر از همیشه ای ...
تــــــو را به شیوه ای دیگر، در خویش جستجو می کنم...
این روزها، به جای نفس آه میکشم در هوایت و دم فرو می دهم به افسوس...
واندوه دلم را،
با اندک بغضی کال،
پیچیده در میان عطر سیب،
رها می کنم در میان آسمان خیال تا رسیدن به آرزویی محال...
برایم در این بی هوایی های نَفس گیر عالم،
نسیمی از گوشه ی پناهت را، حواله می کنی؟
دلم یک گوشه میخواهد، از شش گوشه ات...

#دلنوشته
#ترنج
#بوی_سیب

وقتی دلت گرفته و سنگینیِ پلک های نگاهت، در هجوم ثانیه ها تو را سر به زانوی اندوه می کند... دلت پر می کشد برای هوایی که بوی اسپند و عطر گلابش مست می کند آدم را... از آن هواهایی که تازگی اش جان و دلت را می گشاید به بد مستی... چه شوقی دارد وقتی فکر میکنی در این هوایی بی کسی ها، کسی حسابی هوایت را دارد... کسی که می توانی در حریمش آشیانه بسازی و به اندازه ی آسمان در این آشیانه، پر بگشایی ...کسی که مثل هیچکس نیست...
+ان شاالله در حرمش بیاد خوبان خواهم بود... یا علی

#انیس_النفوس
#دلنوشته
#ترنج

دیگر نمی گویم بیــــــا…
هر جا نبودنت را درک کرده ام! جایی نبوده مگر ردی از
گناه من راه بودن تــــو را مسدودکرده…
می گویند: هزار و صد هفتاد و نه سال است که مردی در انتظار
۳۱۳ مرد است…ما را ببخش که، آن‌قدر مرد نشدیم
که نامردی عالم را برداشته…
هنوز هم فقط زبان هایمان میچرخد که بیا …
و دل هایمان همچون کوفیان با تـــــــو نیست…
خط به خط این مثنوی هزار ساله را هزاران نامرد چون من برایت سروده اند…
و هنوز تو ۳۱۳ یار
۳۱۳ جوانمرد را از میانمان نیافتی برای همراهی …
هنوز هم تنهاترین تنهایی، میان تن ها…
پس حالا که مرد نیستیم،همان به که دم از درد نزنیم…
#دلنوشته
#گل_نرگس

باز هم در امتدادِ جاده ی خیس، چشم دوخته ام به افقِ قیرگون شب،
تا بیایی...
خودت بگو، اندوهِ این همه سال نبودنت را،
با چه ساعتی اندازه گیری کنم که زودتر بگذرد؟
روزگاریست از نبودنت می گذرد...
و عقربه های ساعتم؛ بر مدارِ نیامدنت همچنان چرخ می زند...
می دانی؛ کشنده تر از طعم تلخِ انتظارت، سراغ ندارم؟
و سالهاست رو به راهِ آمدنت در ایستگاهِ بی قراری ها ایستاده ام ...
و دارم ذره ذره در این بی "تو" یی ها می میرم،
و تـــــو را همچنان،خیال آمدن نیست...
#دلنوشته
#گل_نرگس









#ترنج

چتری بر دوش دلتنگی هایت نگیر...
بگذار باران که می بارد، دلت زنده شود به عشق
کسی چه میداند؟ شاید با این باران بیاید...
باران، قطرات درشت صبوری اش را بر پنجره های تکرارِ خاطراتِ تو می کوبد...
و من همچنان سخت، این حجم سنگینِ سکوتت را تجربه می کنم...
#دلنوشته
#ترنج

دوست داشتن های کودکی رنگ باران بود و نم نم اش بوی مرطوب کاهگل می داد عطر ناب خاک و من چقدر عاشق این رایحه هستم...
عطر تن زمین ... عطر پاکی انسانی که سرشتش از خاک است و می تواند تا افلاک پر گشاید...
#دلنوشته
#ترنج

سالهاست همه دروغ می گویند...
حرفِ عاشقی، فقط کارِ دل نیست...
چشمانت،
دل و دیده را عاشق می کند...
و بعد...
می اندیشم، چه بذری کاشته ای در میان سیاهی چشمانت،
که ناگهان این چنین رشد کرده در دلم؟...
جنس مرغوبِ بذر مِهربانی چشمانت،
طعم عسل دارد و رنگ آسمان...
و اینچنین است که،
عشقت،
سخت مرا گرفتارِ زمینِ دلم کرده است...


#دلنوشته
#ترنج

گاهی گنجشکِ دلِ آدم ها هم، در زمین خاکی، سخت غبار آلود می شود …
برای رفع دلتنگی و ادامه ی پرواز،
باید به بارانِ چشم ها، پناه برد…
#دلنوشته

رسیدن هر بهار پس از مرگ زمین و گیاهان و انجماد نشان می دهد که هیچ چیزی غیر ممکن نیست ...
کسی چه می داند شاید امسال همه ی آدم های روی زمین به آرزو هایشان رسیدند...
میگفت: آرزو دارم خدا تمام آرزوهای انسانها را اگر به صلاح آنهاست برآورده به خیر کند... فکر می کنم همین کافیست که فقط او به آرزویش برسد... حالا که فکر می کنم او خود هم آرزویی بلند است... و من هم امسال چقدر آرزو دارم...تا دیروز فکر می کردم آرزو داشتن خوب نیست اماحالا فهمیده ام وقتی می توان آرزویی داشت به وسعت تمام آرزوهای بشر، می اندیشم آرزو و خواستن های عمیق یعنی باور اینکه می توان رسید؛ و اینجاست که آرزو می تواند راهی برای تجلی حقیقی وجود آدمی باشد... لازم نیست آرزویت انقدرها بلند و دست نیافتنی باشد که خودت نا امیدانه به آن بنگری... کافیست آرزو کنی و بخواهی تمام خوبی ها و این دور نیست وقتی... وَ قَالَ رَبُّکُمُ ادْعُونِی أَسْتَجِبْ لَکُمْ...

#دلنوشته
#ترنج

اهل نظر، اگر عقل را در برابر عشق نهاده اند از آن است که عقل اهل اعتبار است و درک و وصف، و محرم راز نیست. اگر منکر راز نشود، او را همین قدر می رسد که دریابد رازی هست، و دیگر هیچ ... سید مرتضی آوینی...
می دانی سید...چقدر این روزها، شمیمعطر یاس پیچیده در کوچه های دلم...حس می کنم غریبانه تر از همیشه تو در دلی...و رازی نهفته در دل مولای من است... که بی نشانی، گواه مظلومه ایست که خود، بیش از کهکشانی عظیم نشانه ی هستی عالم بود...چه کسی می داند که تنها چاه راز دار است ...راز سنگین بغضهای فروخفته دلی بزرگ...آنجا که تابوت عطرآگین بانویی بر زمینی نهان شد...تا فرزندانش را یک به یک به مسلخ عشق معشوق برند... به جرم عشق مــــــــادر...
این روز ها بنی هاشم را، با کوچه و دَر و مـــــادر میشناسند ...و تو خود_ به عشق چادر خاکی مادرت، عمری پناهنده ی دشت جنون دلها و صحرای معشوق شدی تا در وادی عشاق طی طریقی را برگزیدی که، ختم می شد به راز بی نشان عشق...حالا تو هم، رازداری چون اشک های فرریخته بر چاه تنهایی...
نشان قبر بی نشان مادرت کجاست؟

+به بهانه 20 فروردین سالروز عروج ملکوتی پسری از پسران حضرت فاطمه (سلام الله علیها)سید مرتضی آوینی...

#دلنوشته

این روزها هر چه بیشتر لیلای خسته ی درونم را می نگرم، تو را کمتر از همیشه مجنون می بینم... نمی دانم مشکل از نگاهِ لیلایی من است، یا تو آن مجنون همیشه ی من نیستی؟
هر چه که باشد، اگر من آن لیلای روزهای خوبت نباشم، اما یادم نمی رود که تو، همان مجنونی هستی که گفته ای همیشه دوستت دارم لیلای من... این دوستت دارم هایت محال است فراموشم شود... حتی وقتی مایوس و دلتنگ می آمدم کنار خیمه ی سرشار از آرامش تو، تمام مهربانیت را نثارم می کردی و می گفتی از هر کجا ماندی و رانده شدی باز هم بیا در آغوش خودم...و بدان اینجا مجنونی همیشه منتظر توست...
مجنونی که درس جنون را به همه عاشقان بیابانگرد می آموزد و همه ی دلشکستگان وادی شور انگیز عشق، را دلسوختگی مدام میدهد...و در ضمیر پاکشان بذر مهربانی می کارد...
می خواهم اعتراف کنم می دانم این سالهایی که گذشت هرگز لیلای خوبی برایت نبوده ام... و اما ای مجنونِ آرزویم ، در دل این اعتراف آمده ام بگویم تازه فهمیده ام که هرگز تنها نمی توانم! باید دستم را بگیری و بکشی تا برسم به صحرای عشقت، آنجایی که هزاران لیلا چون من در انتظارِ نگاهی از از سر شوقت، سر بر سجده گذارده اند تا شاید روزی به خیمه گاه خاص خودت بخوانیشان... آنجا که مقربانت را جمع کرده ای و هر روز نهال عشقشان را خودت با دست های مهربانت آب می دهی...
می دانی خیال می کنم وقتش رسیده است و باید از خویش بگذرم... اما از دوست داشتن تو، نمی توان گذر کرد این دوست داشتنت را به دنیا نمی دهم... خودت گفته ای: هرگز به مقام نیکوکاران و خاصان نخواهید رسید... مگر از آنچه دوست می دارید، بگذرید ... 92/آل عمران
شاید امسال باید لیلایی دیگر بسازم از خویش...از آن لیلاهایی که دلشان سر به هوا نیست و در پی دل، هواییِ کوی مجنونی دیگر، جز تو؛ نمی شوند...

#ترنج
#دلنوشته
#خدا

السلام علی الربیع الانام و نضرة الایام
سلام بر بهار دل ها و خرمی ایام…
باران بهارانم،
وقتی ربیع یعنی تــــــــــو ...
پس چگونه باور کنم،بهاری را که بی تــــــــــو می آید؟

#دلنوشته
#گل_نرگس
#ترنج